บทที่ 15 ทั้งๆที่พี่ก็รู้ว่าหนูชอบพี่
“ว่าแต่น้องไอริน ปกติวันหยุดทำอะไรเหรอครับ?”เอซถามขึ้น
“ถามทำไม?”ราชาถามหน้าเหวี่ยง มองเอซอย่างไม่ชอบใจ
“กูถามไอริน มึงชื่อไอรินรึไง!”เอซสวนกลับ ราชาก็ทำหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที
“ปกติวันหยุดก็อยู่แต่บ้านค่ะ หนูไม่ค่อยออกไปไหนอยู่แล้ว”
“เหอะ! แล้วหมาตัวไหนมันร้องไห้พาไปเที่ยวเมื่อสัปดาห์ก่อนวะ!”ราชาพูดสวนขึ้นลอยๆ ไอรินก็ยิ้มเจื่อน มันเป็นเรื่องจริงที่เมื่อสัปดาห์ก่อนที่อ้อนให้ราชาพาไปเที่ยว ก็เธอชอบเขานิ ก็เลยอยากจะไปไหนมาไหนด้วยก็เลยลองชวนดู
ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะได้ไปหรอก แต่อีกฝ่ายกลับตอบตกลงซะงั้น วันนั้นก็เลยได้เที่ยวกันสองต่อสอง แน่นอนว่ามีความสุขมากเพราะได้คุยกับราชาเยอะขึ้น เธอถึงได้รู้ไงว่าเขาชอบกินชาเขียวใส่ไข่มุกนี่ไง
“ก็นั่นมัน...”
“มันอะไร”ไอรินมองใบหน้าหล่อเล็กน้อย นี่เขาไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้ความรู้สึกของเธอกันแน่เนี่ย
“หนูก็แค่อยากอยู่กับพี่..”ไอรินพูดเสียงเบา ก้มหน้างุดด้วยความเขินเล็กน้อย ราชาเห็นแบบนั้นก็ยิ้มเยาะออกมา
“เอ้าๆหวานกันอีกละ ไม่ใช่อะไร พี่จะชวนน้องมาที่บ้านพวกเรา”
“บะ..บ้าน? พวกเรา?”ไอรินทำหน้างง ทำไมถึงพูดว่าบ้านพวกเรากันล่ะ
“นี่มึงไม่ได้บอกน้องเขาเหรอวะว่าพวกเราอยู่บ้านเดียวกัน”
“ไม่เห็นจำเป็นจะต้องบอก”ไอรินมองราชาอย่างไม่เข้าใจ นี่เธอพึ่งรู้เลยนะว่าทั้งสามคนอยู่ด้วยกันแบบนี้
กริ่งงง~
“อ๊ะ หนูต้องกลับคณะแล้ว”ไอรินปิดเสียงการแจ้งเตือนมือถือ เธอจะตั้งเตือนไว้ก่อนเริ่มคลาสล่วงหน้า30นาทีตลอดเพื่อไม่ให้ลืมไปเรียน หรือเวลาทำอะไรเพลินๆก็จะไม่ได้ลืมไปเรียนเหมือนกัน
“โอเค ตั้งใจเรียนครับ ส่วนเรื่องมาเล่นที่บ้านพวกพี่ก็ลองคิดดูนะ”
“ขอบคุณนะคะ”ไอรินยิ้มเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นเตรียมตัว
“เดี๋ยวเดินไปส่ง”ราชาพูดขึ้น
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ราชายังทานข้าวอยู่เลย ทานข้าวให้หมดเถอะค่ะ”ไอรินรีบปฏิเสธเพราะเห็นว่าราชายังกินข้าวอยู่ แต่อีกฝ่ายก็ไม่สนใจ จะเดินไปส่งไอรินตามที่พูดเหมือนเดิม ไอรินก็ไม่อยากขัดใจเพราะรู้ว่าทำไปอีกฝ่ายก็จะทำตามใจตัวเองอยู่ดี สุดท้ายก็เลยต้องเดินมาด้วยกันซึ่งก็เต็มไปด้วยบรรยากาศอันน่าอึดอัดใจ
สายตาคมมองไอรินเล็กน้อย พาดแขนไว้บนไหล่แบบที่เคยทำ กะอยากจะเห็นใบหน้าเขินอายแดงๆของเธอ แต่ทว่าไอรินกลับเบี่ยงตัวออกเสียอย่างนั้น
“คือ…ในเมื่อเรื่องมันซาแล้ว พี่ราชาไม่ต้องแกล้งทำตัวเป็นแฟนหนูแล้วก็ได้นะคะ”ราชาที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับหน้าตึงอย่างไม่พอใจ แต่ถึงไอรินจะเบี่ยงตัวออก เขาก็กระชากเธอกลับมาโอบเหมือนเดิม
“พี่ราชา?”ไอรินเงยหน้ามองร่างสูงอย่างไม่เข้าใจ ยิ่งเขาทำแบบนี้ตัวเธอก็ยิ่งเจ็บปวดเปล่าๆ
“ใจร้ายจังเลยนะคะ”เธอพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง
“อะไร”
“ทั้งๆที่พี่ก็รู้ว่าหนูชอบพี่..”
“แล้วไง”
“แต่พี่ไม่คิดที่จะชอบหนูเลยนี่หน่า ถ้างั้นก็อย่ามาแตะต้องตัวหนูให้ใจหนูมันเต้นสิ!”ไอรินพูดระบายออกไป
“หึ”ราชาหัวเราะขึ้น นั่นยิ่งทำให้ไอรินโกรธไม่น้อยที่เขาดูสนุกบนความทุกข์ของเธอเสียจริงๆ
“เหอะ! ไอ้คนใจร้าย!”ไอรินดิ้นไปมา จะสะบัดมือของราชาออกแต่อีกฝ่ายก็เกาะไหล่เธอหนึบแถมยังดึงเข้าตัวจนร่างกายแนบชิดกันอีก
“ก็แค่อยู่แบบนี้ กูชอบแบบนี้ไอริน”
“คะ?”ไอรินมองใบหน้าหล่อที่ยกยิ้มใส่เธอ ซึ่งเธอไม่เข้าใจสักนิดว่าเขาหมายความว่าอะไรและจะสื่อถึงอะไร
“เสาร์นี้เดี๋ยวไปรับ”
“จะพาไปไหนคะ?”
“จะไปไหนล่ะ ก็พามาเล่นที่บ้าน หรือไม่อยากมา? กูไม่บังคับอยู่แล้ว”ไอรินถึงกับตาโต นี่เขาชวนเธอไปบ้านเหรอเนี่ย
“ไปไหม?”ใบหน้าหล่อก้มหน้ามาถาม แต่มันจะไม่อะไรเลยถ้าใบหน้าของเขาจะไม่เข้ามาใกล้ขนาดนี้ อีกนิดเดียวจมูกจะชนกันอยู่แล้วด้วย
“ปะ..ไปค่ะ”
“ดีมาก”ราชายกยิ้มก่อนจะยื่นหน้าออก มือยีหัวเล็กเบาๆ มองใบหน้าสวยของไอรินที่แดงฉ่าด้วยความเขิน
ก็นั่นแหละ เขาชอบแบบนี้ ความสัมพันธ์ที่เรียบง่ายแบบไม่ต้องมีคำเรียกอะไรมาผูกมัด
จ้าๆ คงต้องเจอตัวแปรสักหน่อยแล้วแหละเผื่อพ่อคนเถื่อนจะคิดได้
